Pierwszy kościół pw. Wszystkich Świętych miał powstać z dawnego dworku myśliwskiego. Konsekrowano go w 1139 r. Pierwsza poważna wzmianka o parafii w Koprzywnicy pochodzi z r. 1277, zaś w 1470 r. istniał już w Koprzywnicy murowany kościół, któremu w 1491 r. nadano tytuł "fary". Do kościoła przylegała XVII-wieczna, istniejąca do dziś, kaplica i niewielka zakrystia. Zachował się cenny ze względów historycznych litograficzny widok świątyni od strony południowej. Miała ona cechy budowli gotyckiej, choć nie wykluczone, że w jej murach zawarte były starsze romańskie elementy. Jednak świątynia ta nie przetrwała XIX wieku. Rok 1821 przyniósł przeniesienie parafii do opuszczonego pocysterskiego kościoła, zaś opuszczona "fara" zaczęła podupadać. Użyta do innych celów popadła w ruinę, dlatego została na polecenie bpa J. Goldtmana rozebrana. Pozostawiono jedynie kaplicę Matki Bożej Różańcowej, którą wzniesiono w latach 1693-1694 z fundacji ks. Szymona Wojciechowskiego, ówczesnego proboszcza. Społeczeństwo Koprzywnicy przywiązane do dawnej parafii wystawiło obok kaplicy ażurową, murowaną dzwonnicę w 1856 r. Dzisiejszy kształt świątyni nadano w latach 1872-1874, kiedy to dzięki staraniom ks. Juliana Wosińskiego uzyskano zgodę gubernatora Anuczyna na dostawienie do barokowej kaplicy "przedsionka", który w praktyce okazał się dużą nawą. Mimo wojennych zniszczeń w latach I wojny światowej, mieszkańcy Koprzywnicy postanowili odbudować swoją świątynię. W latach 50-tych i 60-tych trwały prace remontowe przy kościele Matki Bożej Różańcowej. W r. 1993 przeprowadzono dalsze remonty i nadano świątyni obecny wystrój. Dnia 28 maja 2000 r. Biskup Sandomierski Wacław Świerzawski erygował w Koprzywnicy nową parafię pod wezwaniem Matki Bożej Różańcowej, a kościół ten stał się kościołem parafialnym.