BIBLIOGRAFIA PODMIOTOWA

Prezentowana poniżej bibliografia podmiotowa ks. prof. dra hab. Wincentego Granata jest próbą pełnej rejestracji dorobku naukowego i popularyzatorskiego doprowadzona do chwili obecnej. Uwzględnia całą jego działalność twórczą, wyszczególniając prace ogłoszone drukiem i powielone (skrypty), prace w druku, jak również pozostałe w rękopisie; notuje wydawnictwa samoistne, rozprawy i artykuły filozoficzne, teologiczne, liczne materiały o charakterze duszpasterskim, uwzględniając także prace podpisane inicjałami: G., ks. gr., Ks.W.G., Wg., W.G., X.W.G.

Niniejsze zestawienie wymienia nadto prace redakcyjne oraz rozprawy magisterskie, licencjackie i doktorskie napisane pod kierunkiem Profesora oraz recenzje prac habilitacyjnych i profesorskich.

Niniejszy wykaz zawiera również recenzje poszczególnych jego prac opisanych razem z recenzowanymi dziełami. Mianem recenzji posłużono się dla oznaczenia zarówno recenzji w ścisłym tego słowa znaczeniu, jak i omówienia oraz notatki bibliograficznej.

Zebrany materiał uporządkowano według chronologii wydawniczej, natomiast w obrębie daty rocznej wymieniono najpierw wydawnictwa samoistne, a następnie rozprawy, artykuły i recenzje w porządku alfabetycznym nazw czasopism, w których zostały opublikowane. Przyjęty układ wskazuje bezpośrednio, z jakimi wydawnictwami autor współpracował, a ponadto pozwala w pewnej mierze zgrupować materiał tematycznie. Prace zaś pozostałe w rękopisie ułożono w układzie alfabetycznym tytułów.

Odrębnie potraktowano prace redakcyjne i rozprawy magisterskie, licencjackie i doktorskie napisane pod kierunkiem ks. prof. dra Wincentego Granata, umieszczając je w dalszej części bibliografii podmiotowej. Cały materiał bibliograficzny został opisany z autopsji.

Niniejszy wykaz zawiera bibliografię przedmiotową Profesora. Są to opracowania dotyczące jego osoby i działalności oraz twórczości. Nie uwzględnia recenzji poszczególnych jego prac, które zostały opisane w bibliografii podmiotowej razem z recenzowanymi dziełami.

Opublikowano już wiele rozpraw i artykułów na temat teologicznej myśli ks. prof. Wincentego Granata. Na podstawie jego bogatej spuścizny naukowej powstały także prace dyplomowe studentów różnych ośrodków naukowych.

Prezentowany zestaw bibliograficzny rejestruje prace powstałe w Katowicach (Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego), Krakowie (Papieska Akademia Teologiczna), Lublinie (Katolicki Uniwersytet Lubelski), Opolu (Wydział Teologiczny Uniwersytetu Opolskiego), Poznaniu (Papieski Wydział Teologiczny, obecnie: Wydział Teologiczny Uniwersytetu Adama Mickiewicza), Warszawie (Akademia Teologii Katolickiej, obecnie: Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego oraz Papieski Wydział Teologiczny) i we Wrocławiu (Papieski Wydział Teologiczny). Dotąd nie powstały prace w Olsztynie (Wydział Teologiczny Uniwersytetu Mazursko-Warmińskiego) i Toruniu (Wydział Teologiczny Uniwersytetu Mikołaja Kopernika).

Zebrany materiał został uporządkowany w układzie alfabetycznym miast, w obrębie miast alfabetycznie uczelniami, następnie według chronologii powstawania prac; w poszczególnych latach w układzie alfabetycznym autorów.

1. W przygotowaniu jest strona internetowa o procesie beatyfikacyjnym Sługi Bożego Ks. W. Granata. Na dzień dzisiejszy informacje odnośnie procesu i osoby księdza Granata można znaleźć na podstronie poświęconej Słudze Bożemu Ks. Granatowi, która znajduje się na oficjalnej stronie internetowej Diecezji Sandomierskiej: www.sandomierz.opoka.org.pl/granat jak również w Biurze Postulacji.
2. W przygotowaniu jest publikacja pt. "Dla Boga i Kościoła. Sługa Boży ks. Wincenty Granat w świetle wspomnień", pod redakcją Haliny Ireny Szumił. Publikacja ta zawierać będzie galerię zdjęć.
3. W przygotowaniu jest druga wersja folderu poświęconego ks. Granatowi, autorstwa s. mgr Wiesławy Szewczyk SNMPN.
4. Pani Urszula Stępień (kustosz Muzeum Diecezjalnego w Sandomierzu) przygotowuje Oratorium Sługi Bożego Ks. Wincentego Granata, które będzie się znajdować w gmachu Wyższego Seminarium Duchownego.
5. W dniu 10 grudnia 2011 w Sandomierzu odbędzie się sympozjum poświęcone Słudze Bożemu Ks. Wincentemu Granatowi. Program (pdf) >>>

Na krótko przed śmiercią ks. Wincenty Granat wyznał: "Od dzieciństwa wszystko, co robiłem, chciałem czynić dla Boga i Kościoła". Słowa te rzucają nieco światła na jego osobowość i postawę życiową. Wyznanie to mówi o pobudkach jego postępowania. W tym tak bardzo szlachetnym pragnieniu kryła się, jak się wydaje, najgłębsza tajemnica jego człowieczeństwa i ogromnego wymiaru osobowość, jak również pracowite życie. A trzeba wiedzieć, że iż był on człowiekiem, wyczuwało się to w bezpośrednich z nim kontaktach, w którego strukturze psychicznej nie leżało ujawnianie swego wnętrza i dzielenie się swymi przeżyciami. O tym świadczy i to, że w zgromadzonych po jego śmierci materiałach, nie było żadnych notatek osobistych czy wspomnień. To, co się działo w jego wnętrzu było znane tylko samemu Bogu i takim pozostało. Wszystko, co można o nim powiedzieć, będzie zatem jednostronne, wynikające z zewnętrznej obserwacji i uzyskane z materiałów archiwalnych. Jego człowieczeństwo pozostanie z tego też powodu, zawsze jakąś nieodkrytą tajemnicą.

Jego uczeń, ks. Wacław Hryniewicz, wymownie określił ks. Wincentego Granata tytułem: Doctor humanus - doktor ludzki. Nadto stwierdził, że pozostał on "do końca teologiem, który potrafił łączyć żarliwość i siłę swoich przekonań teologicznych z autentyczną pokorą umysłu i wewnętrzną prawością ducha. Taki Mistrz uczy nawet wtedy, gdy zabraknie go już pośród żyjących" (Doctor humanus, "Studia Sandomierskie", 2 (1981), s. 35).

Inny uczeń, ks. Józef Krasiński napisał: "nie tylko wykładał Ewangelię, ale żył nią na co dzień, ponieważ nie było rozdźwięku między sferą jego deklaracji i wiary a egzystencją, cieszył się zawsze wielką powagą i szacunkiem wychowanków" (Teolog soborowych trendów, "Studia Sandomierskie", 2 (1981), s. 22).

Bp Alfons Nossol w artykule zamieszczonym w "Przewodniku Katolickim" przytoczył słowa ks. W. Granata wypowiedziane na kilka dni przed śmiercią: «życie odnawia się wciąż...». Jakie to Boże i humanistyczne zarazem, jakie ewangeliczne swoją teologią wcieloną w codzienną praktykę życiową naprawdę przekonywać, że «życie odnawia się wciąż...»" ("Przewodnik Katolicki", (1980), nr 9, s. 4-5).

Rozważając życie i działalność ks. W. Granata trzeba powiedzieć, że pozostanie on w historii nie tylko diecezji sandomierskiej, ale i całej Polski świetlaną postacią, która pozostawiła swój niezatarty ślad. Ponad 55 lat pracy kapłańskiej na różnych stanowiskach: 5 lat (1928-1933) pracy prefekta w szkołach radomskich, 25 lat (1933-1958) pracy profesorskiej w Seminarium Duchownym w Sandomierzu, 18 lat (1952-1970) pracy profesorskiej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, w tym 5 lat (1965-1970) na stanowisku rektora, 50 lat pracy pisarskiej i naukowej, przykład wyjątkowej pracowitości i prawości charakteru - to rzeczywisty wkład w historię życia i teologii Kościoła w Polsce. Nieprzeciętna wybitna osobowość, piękna postać, gorliwy kapłan, wierny syn Kościoła, długoletni profesor, wychowawca; swój umysł, serce i siły poświęcił prawdzie i służbie Chrystusowi obecnemu w człowieku, zwłaszcza młodym.

Patrząc na różnoraką działalność ks. Wincentego Granata mimo woli stawiamy sobie pytanie, skąd czerpał zapał i siłę do tak ofiarnej pracy. Kierował się w niej pobudkami wyższymi, wypływającymi z życia w Bogu i dla Boga. Był człowiekiem wiary i modlitwy. Wiara była klimatem, w którym od dzieciństwa rozwijała się jego osobowość i za tą łaskę przede wszystkim wyrażał w testamencie wdzięczność Bogu. Za drugą wielką łaskę uważał swoje powołanie kapłańskie. Był tej łasce wierny do końca życia.

Cała działalność ks. Wincentego Granata, tak wieloaspektowa, wypływała nie tylko z kapłańskiego, ale nade wszystko z ludzkiego serca. Był on przede wszystkim Człowiekiem w całym tego słowa znaczeniu. Właściwie nic, co ludzkie nie było mu obce ani obojętne.

Ktoś, kto nie znał go bliżej, a tylko słyszał o jego pozycji dydaktycznej i naukowej, mógłby sądzić, że w spotkaniu z nim mógłby zobaczyć człowieka, który z piedestału swojej wielkości będzie niedostępny i problemy ludzkie będą mu obce. Tymczasem spotkałby w nim, człowieka niezwykle życzliwego, serdecznego, rozbrajającego swoim pogodnym spojrzeniem, ciepłym uśmiechem i gestem wyciągniętej na powitanie dłoni, będącej znakiem serca darzącego hojnie przyjaźnią tak bardzo wielu ludzi. Stosunek Księdza Profesora do drugiego człowieka był niezwykle urzekający. W jego postawie wyczuwało się, wyrosłą z ducha Ewangelii, pełną aprobatę człowieka, który podchodzi do niego, gotowość służenia temu człowiekowi swoim czasem, radą, wiedzą. Wzruszająca była jego dobroć, która rozchodziła się na tak wielu. Żadne rozczarowanie nie potrafiło zachwiać jego dobroci. Jedność słowa i czynu w całej pełni realizowała się w jego niezwykle szlachetnym życiu.

Jego śmierć była dla bardzo wielu osób ciężkim przeżyciem osobistym. Równocześnie jednak dla wielu z nich nie była ona zerwaniem wewnętrznego kontaktu, dlatego pozostał i nadal pozostaje we wspomnieniach.

Niniejsze opracowanie zawiera wspomnienia różnych osób, które kiedykolwiek zetknęły się z ks. Wincentym Granatem; składa się z czterech części. W pierwszej części zostały zamieszczone wspomnienia z okresu młodości Księdza Profesora, w drugiej z lat pracy w szkołach radomskich, w trzecim z okresu pracy profesorskiej i wychowawczej w Sandomierzu, w czwartym z lat działalności w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W każdej części wypowiedzi autorów zostały ułożone w układzie alfabetycznym ich nazwisk. Po każdym tekście została podana data napisania tekstu i miejsce jego druku.

Niech więc teraz przemówią ci, którzy go znali...